چند روز است خبر اعتصاب غذا ی زندانیان در زندان های ایران از سوی تشکیلات "حقوق بشر کرد" پخش شده است. خواستهای زندانیان که در 6 ماده اعلام شده است، همگی آنها برحق اند و ربطی به کرد یا فارس و ترک بودن زندانی ندارد. بیانیه ای مستقل از سوی زندانیان داده نشده است. مطلبی در مورد اعتصاب غذا منتشر شده است که ربطی به اینکه کردها یا فارس های زندانی! دارند اعتصاب میکنند ندارد.
"مجموعه فعالان حقوق بشر" در آخرین اخبار خود از زندانها بر اعتصاب غدای تعدادی از زندانیان تاکید دارد و اضافه میکنند که همراه با زندانیان مورد نظر "حقوق بشر کرد" "زندانیان "دیگر" هم در اعتصاب غذا هستند.
تلاشی که "تشکیلات حقوق بشر کرد" دراین چند روزه کرده است چسباندن "کرد" و "زندانی کرد" به این اعتراض زندانیان است.
اینکه زندانیان باید آزاد شوند، اعدامی ها باید بدون قید و شرط لغو شوند اینکه سران رژیم جنایتکار را باید در زندان نگاه داشت و زندانیان را آزاد کرد، مبارزه ای است که پیگیرانه از سوی همه مردم مبارز و بسیاری کانون و جمعیت و سازمان ها و جریانات سیاسی در جریان است.
یک ماه گذشته شهرهای کردستان شاهد اوج این مبارزات بود و مردم با حضورشان و با تاکید بر خواستهای انسانی و لغو حکم اعدام و آزادی زندانیان سیاسی مانع اعدام فرزاد کمانگر شدند این بدون تردید باید ادامه داشته باشد. مبارزه در بیرون و در زندان باید ادامه داشته باشد و زندانیان بسیاری در برابر بی عدالتی ها و پاپوش دوزی ها پشت میله های زندانند و مبارزه میکنند اینها همه مقاومت و مبارزه را دامن زده است.زندانیان زیادی در زندانها هستند، از اسالو تا فرزاد کمانگر و هانا عبدی و فرهاد حاج میرزایی تا دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب و... تا زندانیان سیاسی محکوم به اعدام تا فعالین اول ماه مه که به زندان و شلاق محکومند و ... همه در برابر یک رژیم وحشی و جنایتکار قرار دارند که باید مبارزه ای توده ای و در همه اشکال ممکن برای ازادی آنها را دامن زد.این زندانیان و این تبلیغات تفرقه افکنانه و قومی "حقوق بشر کرد" را ببینید، چه ربطی به این فضای زندان و مبارزه مردم دارد؟ منفعت زندانی در این است که متحد باشد، شکنجه گر و بازجو و رژیم را ناکام کند و فراخوان بدهد که مردم برای آزادیش تلاش کنند، خانواده ها پیگیری کنند و مردم حمایت کنند، در حالی که اعتراض زندانی دارد به کرد و ترک و فارس کانالیزه میشود و این عین تفرقه ای است که "حقوق بشر کرد" و رژیم دنبال آن هستند. منتسب کردن زندانیان به ملت ها و عشایر و مذاهب مختلف عین ارتجاع است و باید زندانیان و مردم آگاه از آن خودداری کنند. زندانیان باید آگاهانه از منتسب کردنشان به این بسته بندی های ملی دوری کنند و این در درجه اول به ضرر زندانیانی است که باید مورد حمایت توده ای قرار بگیرند تا ازادی شوند و یا موجب اعدامشان شوند.
واقعیت این است که اعتصاب غذا ، اعتراض مناسبی نیست. این روش به جای تاثیر بر زندانبان زندانی را از بین میبرد. این روش را نباید اتخاذ کرد و توصیه ما به زندانیان این است که اعتصاب غذا راه حل مناسب مبارزه آنها نیست و راه های دیگری برای مبارزه خود انتخاب کنند.راه هایی که مطلقا زندانی را از منتسب کردن به ملت و قوم خاصی دور کند و صفی متحد و محکم همراه با اعتراض بیرون از زندان را پیش ببرند. این ها قابل حمایت هستند.زندان های تبریز و تهران و کرج اگر قرار است بر سر برپا دارندگانش ویران شود و اگر قرار است زندانیان را از آنجا ها ازاد کنیم، بیش از "کرد" ها بوسیله مردم آزادیخواه و رادیکال این شهرها شکسته خواهد شد وزندانیان بر دوش آنها ازاد میشوند همچنان که در سنندج و مهاباد و ارومیه نیز چنین خواهیم کرد.
"حقوق بشر کرد" که بشر را به کرد محدود کرده است و چشم دیدن انسان های دیگر را ندارد و آدم های هم سرنوشت را نمیبیند مثل همیشه و در زندان هم عامل تفرقه، رنگ قومی زدن به هر اعتراض و هر مطالبه انسانی زندانی و عملا اشاعه دهنده افکار و اعمال ارتجاعی است.
قبلا "دانشجویان کرد" "زنان کرد" " کارگران کرد" "معلم کرد" داشتیم و "زندانی کرد" هم اختراع شد. اینها همه اجزا ساخته شده از طرف جنبش ناسیونالیستی است تا به مبارزه مردمی که درگیر با رژیم اسلامی و قوانین سرکوبگرانه اش هستند رنگ ملی و ناسیونالیستی بزند. این واقعیت نداشته و ندارد و زندانیان هم از این امر مستثنی نیستند.
کمیته کردستان حزب حکمتیست
6 شهریور 1387
27 آگوست 2008
جستجو....
کل نمایش:
