از پیامدهای تشدید بحران اقتصادی جمهوری اسلامی و کشمکشهای درونی جمهوری اسلامی آنهم  هم در آستانه مضحکه انتخاباتی ایران، تعرض گسترده تر این رژیم به جامعه و به مردم است. گسیل نیروی بسیجی وانتظامی ومانورهای اخیر در تهران تنها گامی در این سرکوبگری وسیع و تدارک دیده شده است. 
عبدالله عراقی، فرمانده سپاه محمد رسول الله در تهران اعلام کرد که گشت های شبانه نیروهای بسیجی با دستور فرمانده کل سپاه در تهران آغاز شده است.
 هنوز بیشتر از 10 روز از انتشار خبر بازگشت گشت های بسیج به  شهر تهران نگذشته بود که نیروی انتظامی هم اعلام کرد مانوری را در خیابانها و میادین اصلی شهر تهران برگزار می کند.
 هر دو نیرو اعلام کرده اند که، نیروهای خود را برای حفظ امنیت شهروندان به خیابانهای تهران می فرستند. در حالی که هم مردم و هم جمهوری اسلامی میدانند که بزرگترین عامل اغتشاش و آزار و اذیت مردم همین نیروهای بسیجی و نظامی و انتظامی هستند. به وضوح پیدا است که هدف چیز دیگری است. سرکوب جامعه و مردم و معترضین و مخالفان نظام و شورشهای احتمالی در تهران.
دلایل زیادی را  برای حضور نیروهای نظامی در تهران اعلام کرده اند که از جمله این دلایل " انتقال سریع نیرو از سایر استانها به تهران" و "نمایش قدرت" است. البته دلایل دیگری  هم عنوان شده است، که این  نظامی کردن پایتخت زیاد سئوال برانگیز نشود. اما هر چه باشد این مانورها شروع دوره تازه ای از سرکوب را در ایران گوشزد می کند. وگر نه انتقال نیرو از استانها به تهران و نمایش قدرت چه ربطی به امنیت عمومی دارد. البته خود جمهوری اسلامی هم نمی خواهد این موضوع را پنهان کند، چرا که سالها است با زندان و شکنجه مبارزین و معترضین علیه هرگونه اعتراضی،  شمشیر را از رو  بسته است.
مردم ایران خاطره تلخی از هر دوره بحران جمهوری اسلامی دارند.
 دوبار جمهوری اسلامی بعد از پایان بحران های خود، شروع به اعدام مخالفین و خفه کردن هر صدای معترضی کرده است. بار اول  در سال 60 بعد از اینکه توانست بر انقلاب مسلط شود و بار دوم در سال 67 بعد از پایان جنگ عراق و ایران.
 آیا مردود شدن احتمال حمله امریکا به ایران و کور کوری خواندن جمهوری اسلامی برای آمریکا میتواند  تکرار وحشتناک تاریخ باشد؟ این امر به چند دلیل بستگی دارد. نخست اینکه آیا جمهوری اسلامی قدرت سرکوب، مانند سالهای 60 و 67 را دارد؟ و دوم اینکه آیا مردم مانند آن سالها ،نظاره گر اعدام دسته جمعی فرزندانشان خواهند ماند و اعتراضی نخواهند کرد؟ و سوم اینکه آیا تغیرات عمده در دنیای امروز نسبت به آن سالها به جمهوری اسلامی اجازه این کار را خواهد داد؟ در این نوشته قصد پاسخگوی به این سووالات را ندارم بلکه می خواهم  نشان دهم که حضور مجدد نیروهای نظامی و شبه نظامی در خیابانهای تهران شروع طرح عملیات بزرگتری علیه مخالفین جمهوری اسلامی در داخل، یعنی اکثریت جامعه ایران است.
سال 60 بعداز اینکه جمهوری اسلامی احساس کرد که دیگر قدرت سرکوب مخالفان خود را دارد و حکومتش را تا حدی مستحکم کرده بود، گشت های  نیروهای مسلح را در شهرها به شدت زیاد کرد، دستگیری های گسترده شروع شد و به قصد ارعاب مردم شروع به اعدام مخالفان کردند. این اتفاق در سال 67 نیز تکرار شد و با پایان جنگ دوباره سروکله نیروهای نظامی در خیابانها پیدا شد و همان شد که دیدیم، هزاران نفر زندانی و اعدام شدند.  علائم نشان می دهد که ممکن است جمهوری اسلامی بعد از سالها دوباره تصمیم داشته باشد دست به سرکوب گسترده بزند. باید جلو این فاجعه را گرفت!
یقینا گشت های بسیج برای شروع، دست به آزار و اذیت زنان و جوانان خواهند زد و به بهانه های واهی ، مانند حجاب و  اینگونه مسائل  رعب و وحشت را دوباره در ابعاد وسیع به جامعه برمی گردانند و بعید نیست که  در ادامه این حرکت دست به اعدام مخالفین سیاسی به عنوان اراذل و اوباش نزنند.
این حرکت را باید در نطفه خفه کرد! قبل از اینکه بخواهد ابعاد وسیعی به خود بگیرد.
جمهوری اسلامی با این حرکت می خواهد عکس العمل مردم را بسنجد. یقینا اگر این مانورها و این گشت های بسیج با تعرض مردم مجبور شوند که به پادگان های خود برگردند، جمهوری اسلامی از بازی کردن دوباره این سناریو کهنه دست خواهد کشید و توازن قوا در جامعه به نفع مردم عوض خواهد شد. در این راستا باید متحد و متشکل شد. راه دیگری نیست.
جوانان در این میان نقش مهمی را بازی خواهند کرد . جوانان هر محله می توانند با سازمان دادن خود مانع حضور گشت های بسیج در محله خود شوند. این تنها و بهترین  راه ممکن برای شکست این برنامه است.
***